φταις κι εσυ

Φταις κι εσύ ρε!

Ναι σε σένα μιλάω, μην απορείς.

Σε σένα που είσαι στην κομματική παράταξη.

Σε σένα που τόσα χρόνια ζήταγες την ψήφο μου.

Σε σένα που πηγαινοέρχεσαι μεταξύ σχολής και κομματικών γραφείων.

Φταις..

• που άφησες το άσυλο απροστάτευτο και επέτρεψες καταστροφές δημόσιας περιουσίας μέσα στα πανεπιστήμια.
• που ενώ η κοινωνία εξελισσόταν, έβαζες φραγμούς στην εξέλιξη της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης και στη σύνδεση της με την αγορά εργασίας
• που σε οποιαδήποτε πρόταση, σε οποιαδήποτε αλλαγή έλεγες όχι, και ήσουν αρνητικός χωρίς κάποια αντιπρόταση
• που ουσιαστικά περνούσες τις κομματικές διαταγές μέσα στα πανεπιστήμια.

το ξέρω ότι το νομοσχέδιο διαλύει το δημόσιο δωρεάν πανεπιστήμιο

αλλά την αφορμή για να το διαλύσουν την έδωσες εσύ.

γι' αυτό μην παίρνεις το ύφος του έντιμου αγωνιστή

και πάνω απ όλα μην παίζεις με τα νεύρα μας.

οι νύχτες μας είναι καλύτερες από τις μέρες σας.

Ζω στην Αθήνα και συνηθίζω να κοιτάζω τους ανθρώπους της στα μάτια. Παλιότερα έκρινα τους άλλους με ένα βλέμμα, τώρα μπορεί να βρίσκω το ίδιο γοητευτική μια πόρνη με μια συγγραφέα. Όταν νυχτώνει ζητώ να καταλάβω λίγο τον ουρανό, κι έτσι αγναντεύω τ’ αστέρια, μυρίζω τον άνεμο και αγγίζω τα λουλούδια. Όχι για πολύ όμως, ίσως για κλάσματα δευτερολέπτου.

Γύρω μου οι άνθρωποι τρέχουν και δε φτάνουν, μηχανές κουρδισμένες με jacobs, που ανυπόμονα πατούν τα κουμπιά των i-phones. Ορισμένοι λόγω της βιασύνης τους προσπερνούν και τα graffiti, και τη μουσική, την ποίηση του δρόμου. Όλα αυτά που οι ελεύθεροι έχουν ανάγκη να εκφράσουν. Στις ταράτσες των σπιτιών τους οι κεραίες των τηλεοράσεων φωνάζουν την παγκόσμια οικονομία που καταρρέει. Μέσα απ’ τα παράθυρά τους το facebook αφήνει το μπλε του να κατακάθεται στις σχέσεις, τις ελπίδες και τους στόχους τους. Εμένα μου αρέσει το ροκ. Υπάρχουν δρόμοι γεμάτοι ροκ και μονοπάτια γεμάτα ποίηση. Αυτά, αν και νομίζω πως ξέρω πού είναι, δεν μπορώ να τα επισκέπτομαι συχνά. Αρχίδια. Ζω σε μια πόλη που όλοι έχουν ανάγκη την επανάσταση. Ένα κλικ κι έχουν πεταχτεί οι σημαίες και το καυτό αίμα των νέων στους δρόμους, ένα κλικ και καίγονται οι τηλεοράσεις, εκρήγνυνται οι συμβιβασμοί. Η Βουλή τη νύχτα έχει ανοιχτά τα φώτα. Σκοτάδι ολόγυρά της.

Ζω σε μια χώρα που πολλοί κλέβουν, απαρνιούνται τις ευθύνες και μισούν τους μπάτσους. Ζω σε μια μικρή Αμερική. Η μουσική, ο χορός, ο έρωτας, η ζωή και οι ιδέες ζητούν να κυριαρχήσουν στον αιθέρα. Κι όπως όλα αυτά φέρουν το «βασανίζομαι» στο μέτωπό τους, έτσι ακούω και τα βήματα μιας πραγματικότητας τυλιγμένης σε κλονισμένο μαρξιστικό χιτώνα και όραμα καπιταλοσοσιαλιστικό να με πλησιάζει να συνδράμω στον πλαστικό φιλελευθερισμό της. Κι όσο λάθος κι αν ξέρει πως είναι, με κοιτά δακρυσμένη. Μου ζητά να συνδράμω, και τελείως ασυνείδητα... πάντα έχω κάτι ψιλά στην τσέπη.

Κάθε φορά που υπερνικάμε το φόβο μας, παίρνουμε πίσω τη ζωή που μας κλέβουν. Μια νύχτα τη φορά.

ξαναγγενηθήκαμε

αυτόνομοι στην ιατρική σχολή πάντοτε υπήρχαν, πάντοτε υπήρχαν φοιτητές ιατρικής που εκτός από ριβονουκλεοτίδια, χοληστερόλες και ακυλοτρανσφεράσες είχαν λόγο και άποψη για την κοινωνία, για τον κόσμο. άποψη όμως ελεύθερη , άποψη αδέσμευτη, άποψη που ακούγεται δυνατά χωρίς να περνάει από έγκριση, ολομέλειες, σχήματα.

άποψη πολιτικοποιημένη αλλά ποτέ κομματικοποιημένη.

οι αυτόνομοι ιατρικής δεν έχουν αρχές, δεν έχουν καταστατικά, δεν έχουν καμία μορφή οργάνωσης. δεν είναι παράταξη. είναι ιδέα. η ιδέα της ελεύθερης έκφρασης.

από αυτό το ιστολόγιο θα πολεμάμε όποιον βρίσκεται απέναντι μας. οποίον βρίσκεται απέναντι από τα λαϊκά συμφέροντα, την αληθινή δημοκρατία, την αξιοπρέπεια μας.

γεννηθήκαμε σε έναν κόσμο κρίσης. μιας κρίσης που ποτέ δε δημιουργήσαμε. έναν κόσμο που δεν μας ανήκει και δεν μας αξίζει. έχουμε το χρέος να πολεμήσουμε τον κόσμο που μας επιβάλλουν, να τον καταστρέψουμε.

και μέσα στα χαλάσματα να χτίσουμε τον δικό μας κόσμο. τον κόσμο της αγάπης, της αλληλεγγύης και του έρωτα, τον κόσμο των αυτόνομων ιατρικής.